It's Showtime (a.k.a Pissige Schijterij )

Het is showtime…
Mijn naam doet er niet toe, ik ben gewoon één van de zovele zielige zakken die aandacht wil door heel luid te roepen. Op die manier, kijken ze naar mij, praten ze tegen mij. Kunst. Wat een kutwoord, niet dat ik het effectief veracht, maar wie kan effectief met trots zeggen, of beter wie durft hier nu te zeggen van: ik maak kunst, jij onwetende klootzak. Geen idee, misschien iedereen, doet het ertoe?
U, lieve lezer, u doet er ook niet toe. Inderdaad, wie zijn wij om ons te plaatsen boven de rest van deze ratten? Als het erop aan komt en onze oogjes zachtjes uitdoven in de koude Dode zee zijn we allen gelijk. Inderdaad fucking vrede en liefde voor heel de fucking fragiele aardbol. Nee, eigenlijk fuck iedereen, fuck u moeder en fuck mij, het interesseert me allemaal niet meer. De trotse lama die ik ooit geweest ben is nu veranderd in die dwergpekinees die toch nog een lama tracht te zijn. Dit heeft voor u totaal geen logica. En u denkt waarschijnlijk: waar is die behaarde baardaap toch over bezig? Ik ben bezig over de tentoonstelling van Sint-Lucas : It’s Showtime. Ha, inderdaad. Geen raadsel, geen poëtische schijterij.
Hier zit ik dan (zonder schijterij weliswaar) op de koude treden van deze asgrijze kerk. Familieleden, liefkes en andere idiote kwijlkijkers wandelen me voorbij om hun kindje, hun schatje of hun geadopteerd scheefnekje te feliciteren. Voor wat? Het is zinloos, ik voel me zinloos. Ik ben geen kunstenaar, of wat dan ook dat dit idioot papiertje in mijn achterzak me wil wijsmaken. Dit is niets meer dan een fucking fake idioot showtje. Zolang ik en jij maar het gevoel hebben effectief iets bereikt te hebben hé. Zolang de mama haar subtiel applausje geeft terwijl de vader goedkeurend knikt. Zolang het vriendinnetje denkt dat ze met de nieuwe Da Vincikloot tezamen is. Ah wat een bullshit toch. De locatie op zich. Een kerk. Mijn werk hangt in een kerk (Mijn excuses voor het rijmpje, ik probeer echt niet vrolijk of wat dan ook te zijn). Komaan, zijn we al niet voorbij het tijdperk waarin aderlaten en geselingen hip waren?
Mijn excuses, ik begin hier echt ongelofelijk pissig te worden, hier gewoon zittend op die door-misdienaarvoetjes-afgesleten trappen. Misschien is het die kutzon. Die zon werpt momenteel de schaduw van mijn ziekelijk lijf naar enkele jongere mensen die daar staan, kijkend, kwijlend, hangjongeren. Ah wat vragen ze mij toch: ‘ En ben je tevreden met de tentoonstelling?’ Mijn kelderkop begint te denken hoe ik dit zou aanpakken: ‘Zou ik ze mijn waarheid vertellen of hen het algemeen casual kalmerend speechke geven met de vriendelijke glimlach erbij als kers op de rijsttaart?’ Wat denkt u? Of beter wat kiest u, beste lezer?

A: De pessimistische klojo met niks te verliezen.
B: Happy hendrik in zijn herdersoutfit, klaar om het geluk te verspreiden.
Uw keuze is altijd belangrijk, mijn schat, maar wees bewust van het feit: keuzes zijn definitief.
Volg A of B. Punt.



A: Ja, om eerlijk te zijn, ik vind dit heel kutgedoe gewoon onnozel, dit trekt op niks. Dit is gewoon een soort van fake gedoe om ons te doen geloven dat we effectief iets bereikt hebben met de keuze onze ziel te verkopen aan Sint-Lucas voor vier jaar. Uiteindelijk, ik voel mij leeg, ik heb het gevoel dat dit niks meer of minder is dan een rommelkot in het huis van de Heer, gevuld met ‘kunst’. Met andere woorden, blijf maar steken in die eerste jaren van uw opleiding, daarin heeft u nog het gevoel effectief iets te bereiken met uw geklungel en gepruts. Eéns het einde in zicht is, is er niks dan dat vage raam waar je doorstaart en niks ziet buiten die zinloze boom in de eindeloze mist. Ik weet het, die metafoor slaat op niks. Wat ik wil zeggen is dat éne woord: zinloos. Het is gewoon enorm frustrerend te denken dat dit zowat het een eindpunt moet zijn, dat dit de apotheose moet zijn van onze 4 jaar hier, het is toch zo fucking zielig, echt. Ik heb zin om iemand te slaan, hard, op zijn neus, tot hij zijn eigen adem ruikt via zijn keelholte. Ik ben kwaad. Geef het op, dat is mijn raad.

B: Wat ik ervan vond? Goed! Echt, het was fijn naar dit eindpunt te werken en mijn werk effectief eens in een andere ruimte te kunnen bekijken dan mijn atelier. Het geeft me een frisse blik en terwijl krijg ik ook feedback van buitenstaanders. Dit zorgt ervoor dat deze eindejaarstentoonstelling voor mij een vruchtbaar gegeven is. Ik had nooit gedacht dat dit zo majestueus zou worden aangepakt. Komaan, het huis van God, vertel jij mij eens een betere plek om ons werk te tonen? Aha…Inderdaad. Kortom, ik ben gelukkig. Toen ik de eerste keer binnenkwam met mijn ouders en vrienden, ik straalde echt, ik kon gewoon mijn glimlach niet bedwingen. Het leek zo perfect. Hoe moet ik het beschrijven?
Het is alsof je gekregen hebt waarvoor je al die jaren gewerkt hebt, je krijgt een voldoening, dieper dan welke voldoening ook. Echt, ik zou zeggen, kijk er maar naar uit. Werk hard en lang, want het einde is beter dan wat je in je wildste dromen kan voorstellen. Ik ben trots hier te kunnen zijn en hiervan een deel uit te maken. Mijn god, echt. Ik heb zin om te dansen, mensen te knuffelen en gewoon gelukkig te zijn. Ik ben blij! Ga er ten volle voor, het is geweldig.

Ja, hopelijk heeft u voor A gekozen, anders zal deze tekst een vrij bizarre overgang hebben. Wat uw fout is natuurlijk, niet de mijne. Nee, ik geef u de keuze, als u de foute keuze maakt, niet mijn probleem…
Daar zit ik dan, aan die grauwe granieten kutkapel, bekeken door jonge ogen die zich stil proberen in te graven in mijn mentale loopgraven.
“Zijn die lauwe woorden van die bebaarde boer de littekens van het leven, of zit er effectief waarheid in die pessimistische panische kijk op de kunstshow?”
Eerlijk gezegd mij maakt het niet uit wat u denkt. Het is gewoon beter mensen te waarschuwen voor het slechtste, zo hebben ze minder te verliezen.
Ik kan hier enkel reflecteren, op die derde trap, en mijn mening uitbraken. Hopelijk luistert iemand, anders ben ik één van de zovele zotten in Gent en moet ik mijn vakgebied omgooien naar de Outsider art. Wat enkel voordelen met zich meebrengt natuurlijk, zo ben ik speciaal, de outsider, dat stil vreemd levend standbeeld die in de schaduwen de mensheid begluurt en zijn gal uitspuwt over hun onschuldige kopjes.

Drie uur is voorbij gegaan, negen sigaretten verder hier in die vuile grijsstraat in Gent, en de enigen die hun schaduwen over mij wierpen zijn ouders, oude mensen en docenten. Poging gefaald zou ik zeggen. Ja, natuurlijk de galeristen, museamensen en ander elitair volk zal zich waarschijnlijk vermomd hebben om niet op te vallen tussen de plebs.
Het is hier te warm, die zon blijft branden. Tijd voor nog eens binnen te kijken, naar mijn kunstkindjes. Enkele middelleeftijd-mensen staan te kijken naar mijn middelmatig werk. Waarom middelmatig werk? Ja, heel kort uitgelegd: Alles is middelmatig binnen het kunstonderwijs. De lange uitleg, ja inderdaad hou u maar klaar. Voor zever. Of niet, u oordeelt uiteindelijk weer. Het is toch zalig eigenlijk, wat ik ook schrijf, hoe ik ook schrijf, u bent de paginabeul. Maar geef me een kans.
Middelmatig waarom? Alles is middelmatig in het kunstonderwijs omdat middelmatigheid aanvaard wordt, na een tijdje heeft iedereen het door hoe en wat er nodig is te slagen in het onderwijs. Men kent de codes, men kent de woorden, daardoor kan men met middelmatig tot slecht werk afkomen, lullen ze hun weg erdoor, en krijgen ze op het einde van die mongoolrit een diploma erboven op. En zolang die middelmatigheid of luiheid gestimuleerd wordt (door die kloothommels te laten slagen) zal niks erboven uitsteken. Natuurlijk, uw trots promoterschap van uw kalf heeft ervoor gezorgd dat ze de toppen haalt. Nee, alles is en blijft middelmatig, dankzij het systeem, het kunstonderwijs... Waarom zou u harder werken voor een vijftien (op twintig) als u weet dat die luie lama dezelfde punten kan krijgen voor een scheet op doek? Ja, inderdaad laten we geloven in de motivatie van een kunstenaar. De motivatie zit binnenin, blablabla. Nee, dat dooft uit. Misschien in de eerste jaren dat ze hard en harder werken, maar na een tijd verdooft het systeem hen en wordt alles terug middelmatig. Middelmatigheid is de dood van alles. Het slechtere en het betere. Inderdaad, hoe sta ik er dan tegenover? Ben ik die luie kloot, of die harde werker? Ik ben diegene die wachtte tot het voorbij was, zodat ik effectief die middelmatigheid kon verliezen en eens echt kon beginnen.
Hier wandelen maakt me gewoon droevig. Misschien ben ik wel een arrogante eikel die denkt dat alles slecht is, mijn excuses mocht dat het geval zijn. Ik heb gewoon moeite met enthousiast zijn. Maar om eerlijk te zijn, het is gewoon bullshit. Wie zijn wij, wij zijn niks, ik en u zijn kindjes die ooit misschien de kans krijgen, als we geluk hebben, om onze kunst te tonen, verkopen, prostitueren of wat dan ook. Maar nu, waarom de moeite steken in zo’n dingen, als het toch uiteindelijk erkenning van de zinloosheid zelve is? Tuurlijk, we zijn weer op het zelfde punt gekomen, erkenning en aandacht. Hoera voor u! Man, ik kan hier over blijven doorgaan. Het is zo belachelijk te denken dat we er iets uithalen. Gaat het effectief over dat alleen? In deze tijd misschien. Of in enkel in Gent, wie weet? En wie ben ik om daarover te oordelen? Ik zoek ook aandacht. Als die ene vrouw haar ogen op mij laat vallen, voel ik me goed, als iemand een applausje geeft omdat ik woorden na elkaar zet die als dominostenen vallen tot een zin, voel ik me goed. Maar dat is niet mijn doel. Inderdaad, misschien vertel ik soms andere verhalen, maar ik ben nu eenmaal een zeiker. Ik twijfel continu. Mijn doel is vooral mijn eigen zee terug kalm krijgen. In dat opzicht is het moeilijk voor mij appreciatie te ontvangen, omdat het in/over mij blijft gaan, ik wil geen andere mensen bevredigen, ik wil mezelf mentaal blussen zodat ik het niet begeef. Maar genoeg over mij, kunst en andere dingen, ik ben hier weg. Ik heb nooit graag in een kerk rondgelopen, gezeten of gestaan. Laat staan een kerk vol kunstvuil.

Daar komt die kutzon weer, moet die niet ergens anders zijn? Daar waar op dit moment de duisternis kleine kindjes hun kleine hoofdjes aan het verkrachten is? Ah fuck it, ik sleur mijn voeten gewoon stapsgewijs richting mijn kot. Mijn hoofd stroomt over door de overvloed aan pissigheid en pessimisme. Mijn rommelig kot is de rust is die ik nodig heb op dit moment. Dat bed zal goed doen. Mijn plan is: Ik kijk gewoon naar een of andere no-brainer film terwijl ik de drank achterover kap. En hopen dat ik snel in slaap val. Zodat ik kan dromen over een betere wereld, waarin kunst en mensen tezamen leven in vrede, zonder enig elitair gedoe, zonder zever, zonder de zinloosheid. Een wereld die tezamen gebracht wordt door kunst, een wereld waarin vrede en liefde de kernwoorden zijn. Ik kan me nu al zien rennen, in die grasgroene wei (inderdaad logisch), huppelend en huilend tussen de bloemen en beesten. Mijn god, wat zou ik geen enkele second verspillen aan de zinloosheid, ik zou enkel goed doen, mijn medemens verwarmen en die vriendelijke katholieke buur zijn die elke ochtend fijn zwaait terwijl u vrolijk voorbij rijdt met uw glimmende bedrijfswagen. Ik zou eten geven aan de armen, armen aan de armlozen. Ik zou proberen de nieuwe Christus te zijn. Ik zou goed zijn.
Toch is het zo niet, brute fucking pech he klojo’s. Dit is het dan. Aangenaam, ik weet dat ik zei dat mijn naam er niet toedeed maar toch, aangenaam. Zie mij als die ene passant in uw leven, die ene vage schimmel die niks betekende en vluchtig is.
Ik weet één ding, u bent voor mij belangrijk, u bent diegene die met uw mooie ogen over mijn woorden vliegt, u bent degene die luistert. Dank u daarvoor.